( 1 ) امام حسن ع ناچار تن زير بار صلح با معويه داد و حجتى اكيد بر معويه تمام كرد و هيچ گونه عذرى ميان خود و معويه در پيشگاه خدا و مردم باقى نگذارد و ضمنا شرط كرد در قنوت نمازها امير - المؤمنين ع را سب ننمايد و متعرض شيعيان على ع نشود و حق هر ذى حقى را ادا كند . معويه هم صلح‌نامهء امام مجتبى ع را امضا كرد و شرائط آن را به عهده گرفت و سوگند ياد كرد به آنها وفا نمايد . معويه پس از امضاء قرارداد صلح از حبوبيه حركت كرد و روز جمعه وارد نخيله نزديك كوفه شد نماز ظهر را با مردم خواند و خطبهء انشا كرد و در ضمن خطبه براى اينكه بدبختى مخالفان امام حسن ع را ثابت كند . گفت سوگند به خدا من با شما نمىجنگم كه نماز بخوانيد و روزه بگيريد و حج بيت اللَّه برويد و زكات مال خود را بپردازيد زيرا همهء اين كارها را خود انجام ميدهيد بلكه من با شما پيكار كردم تا بر شما امارت كنم و خدا هم آن را با آنكه شما نمىخواستيد به من ارزانى داشت . بدانيد در شرط ضمن عقد صلح وعده‌هائى به حسن بن على ع دادم و شرائطى به عهده گرفتم كه هم اكنون همه را زير پا انداخته و به هيچ يك وفا نخواهم كرد . آنگاه از نخيله حركت كرد تا وارد كوفه شد چندى در آنجا ماند و از مردم كوفه بيعت گرفت پس از اتمام بيعت بمنبر رفت خطبه خواند و سخنان ناسزا نسبت بعلى ع و حسنين كه حضور داشتند گفت امام حسين ع طاقت نياورده از جا برخاست تا پاسخ آن ولد الزنا را بگويد امام حسن دست حضرتش را گرفت و نشانيد خود از جا برخاست و فرمود .